یک سالگی ....

دخترم یک ساله شد. همیشه وقتی به همچین روزی فکر میکردم احساس میکردم هنوز زمان زیادی باقیه، غافل از اینکه این ۳۶۵ روز متفاوت زندگیمون چنان به سرعت میگذره که اگر عکسها و فیلمهاو ... نبود گذشتنش رو باور نمیکردم. انگار همین دیروز بود که توی اتاق عمل بعد از زدن ۴ تا آمپول پر درد تو کمرم بازم داشتم به دکتر التماس میکردم که بیهوشم نکنه ، آخه میخواستم لحظه اول دخترم بین غریبه ها تنها نمونه و من بتونم لحظه اول روی ماهشو ببینم و از سلامتیش مطمئن بشم و اولین کسی باشم که ورودشو به این دنیای بزرگ تبریک میگه، ولی وقتی دیگه اینهمه تلاش برای بی حسی بی فایده بود و دکتر بیهوشی اخطار فلج شدن بهم داد دیگه از اون آرزوها گذشتم ،برای چندمین بار از دکتر در مورد سلامت عزیز دلم سوال کردم تا مطمئن بشم وبعد.... اما یکدفعه این فکر به سرم زد که نکنه وقتی بیهوشم ودختر کوچولوم به دنیا میاد بذارنش تو این لوبیاهای سرد اتاق عمل ... بازم شرع کردم به خواهش و التماس که بهم ظرفو نشون دادن که توش یه پارچه سبز بود و بعدش هم یه تخت شیشه ای کوچولو... دیگه راضی شدم که عمل انجام بشه و زودتر روی فرشته کوچولویی که نه ماه در تمام لحظات با من بود و من نمیتونستم ببینمش رو ببینم. بعد از این همه ،دلچسب ترین لحظه زمانی بود که چشمای کاملا باز عسلمو که مثل یه بچه گربه ساکت و گرسنه نگاهم میکرد دیدم، با اینکه میدونستم الان نمیتونه چیزی ببینه ولی من تموم دنیامو تو چشماش میدیدم .

حالا دیگه اون روزها گذشته والین خانوم یک سالش شده ، منو بابایی هم یک سالمون شده و آرزوهای بزرگی برای دختر یکدونمون داریم. ۳۶۵ روز گذشته بهترین و با برکت ترین روزهای عمرمون بوده و ما اینو از یمن قدم عسلمون میدونیم.

الینم از خدای مهربون بهترینها رو برات آرزو میکنم و ازش میخوام که حافظت باشه و همیشه چراغ راه زندگیتو روشن و پر نور نگه داره.